Zygmunt Fok
Biografia
Zygmunt Fok (ur. 2 maja 1928 w Przemyślu, zm. 25 września 2015 w Milanówku) był polskim aktorem teatralnym, filmowym i telewizyjnym.
Oficjalnie zadebiutował 25 maja 1956 na deskach Teatru Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze jako Giacomo w spektaklu Huzarzy Pierre-Aristide Bréala w reżyserii Zbigniewa Koczanowicza, choć już 11 września 1953 wystąpił na tej samej scenie w sztuce Nowe szaty króla Aleksandra Maliszewskiego na motywach bajki Hansa Christiana Andersena w reżyserii Stanisława Cegielskiego. W 1963 zdał aktorski egzamin eksternistyczny.
W latach występował na scenach Teatru Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze (1956–1961), Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1961–1967), Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1967–1974), Teatru Żydowskiego im. Estery Racheli Kamińskiej (1974–1976) oraz Teatru Narodowego w Warszawie (1976–1989).
Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach Zaczarowane koło Lucjana Rydla (1964), Noce i dnie Marii Dąbrowskiej w reżyserii Izabelli Cywińskiej (1971), Eryk XIV Augusta Strindberga w reżyserii Macieja Prusa (1972) oraz w Płaszczu Nikołaja Gogola (1973) i Śmierci Tarełkina Aleksandra Suchowo-Kobylina (1973) w reżyserii Izabelli Cywińskiej, a także w przedstawieniu Tym razem żegnaj na zawsze Barbary Borys-Damięckiej w reżyserii autorki jako prezes sądu (1988).
W filmie i telewizji zagrał m.in. w Podróż za jeden uśmiech (1972), 40-latek (1977) – profesor Zuber, kardiolog (odc. 21), Polskie drogi (1977) – Niemiec współpracujący z AK (odc. 9), 07 zgłoś się (1978–1984) i wielu innych produkcjach.
Odznaczenia i nagrody: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979), Srebrny Krzyż Zasługi (1956), Złota Odznaka "Za zasługi dla Warszawy" (1978).