Zbigniew Jan Czerwiński
Biografia
Zbigniew Jan Czerwiński urodził się 10 czerwca 1922 roku w Przemyślu. W czasie II wojny światowej pracował jako robotnik magazynowy i ślusarz w fabryce metalowej, a następnie jako ślusarz-tokarz w warsztatach kolejowych w Przemyślu. Podjął również naukę w liceum matematyczno-fizycznym.
W styczniu 1945 został powołany do służby w ludowym Wojsku Polskim. We wrześniu 1945 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty nr 3 w Inowrocławiu i został promowany na stopień porucznika w korpusie oficerów piechoty. Następnie służył w 13 Dywizji Piechoty jako dowódca kompanii moździerzy w 44 Pułku Piechoty w Tarnowskich Górach. Od stycznia 1946 służył na stanowisku dowódcy kompanii moździerzy, a potem adiutanta 10 Pułku Piechoty 4 Dywizji Piechoty. W 1947 zdał maturę w liceum matematyczno-przyrodniczym w Ostrowie Wielkopolskim.
Po ukończeniu kursu oficerów sztabów w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie (1948–1949) był oficerem operacyjnym 12 Pułku Piechoty w Pleszewie, a następnie szefem sztabu tego pułku, który został w międzyczasie przeniesiony do Gorzowa Wielkopolskiego. W październiku 1952 został dowódcą 13 Pułku Piechoty w Czibórzu koło Świebodzina (w strukturze 4 Dywizji Piechoty w Krośnie Odrzańskim). W latach 1953–1954 był szefem sztabu 4 Dywizji Piechoty w Krośnie Odrzańskim. Od sierpnia 1954 przebywał na Wyższym Kursie Akademickim w Akademii Sztabu Generalnego WP, który ukończył w sierpniu 1955. W kolejnych latach służył w sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego jako szef Wydziału w Oddziale Operacyjnym (do 1959). W latach 1959–1961 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został zastępcą szefa Oddziału Operacyjnego w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego WP, a następnie szefem Zespołu w Sztabie Planowania Rozwoju Obronnego Kraju.
Od października 1968 do kwietnia 1972 był szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Następnie objął funkcję szefa Zarządu Organizacyjnego Sztabu Generalnego WP (1972–1975). W 1973 ukończył dwumiesięczny Wyższy Akademicki Kurs Operacyjno-Strategiczny przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłow w Moskwie. 29 września 1973 na mocy uchwały Rady Państwa PRL otrzymał awans na stopień generała brygady. Nominację otrzymał w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa prof. Henryka Jabłońskiego.
Od grudnia 1975 był ministrem pełnomocnym – szefem Polskiej Misji Wojskowej w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. Od marca 1977 do października 1987 był szefem Katedry Obrony Terytorium Kraju w Akademii Sztabu Generalnego WP. W październiku 1987 został pożegnany przez ministra obrony narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego i przeniesiony w stan spoczynku w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego.
Żył 98 lat. Został pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie.