Włodzimierz Stanisław Burzyński
Biografia
Włodzimierz Burzyński urodził się w Przemyślu w rodzinie szlacheckiej herbu Trzywdar jako syn Mariana Jana Tomasza i Wandy z Rutkowskich.
W 1910 ukończył szkołę powszechną w Przemyślu, a w 1918 II Gimnazjum im. J. Słowackiego i podjął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. W czasie wojny polsko-ukraińskiej brał udział w obronie Lwowa i akcjach plebiscytowych na Spiszu i Orawie, a także w wojnie polsko-bolszewickiej i III powstaniu śląskim.
Po studiach pracował jako młodszy asystent w Katedrze Mechaniki (1924), uzyskał dyplom inżyniera budowy dróg i mostów (1925), a w 1928 obronił tytuł doktora nauk technicznych. W latach 1929–1930 studiował za granicą w Getyndze i Zurychu. Od 1930 był zastępcą profesora w Katedrze Mechaniki Ogólnej Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. W 1933 na podstawie pracy habilitacyjnej uzyskał doktorat habilitowany z prawem wykładania mechaniki kontinuów. W 1934 mianowany profesorem nadzwyczajnym mechaniki technicznej, dziekan Wydziału Mechanicznego w roku 1938/39 i wybrany na rok akademicki 1939/1940.
W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie, kierował katedrą wytrzymałości materiałów i był zastępcą dyrektora Lwowskiego Instytutu Politechnicznego. W czasie okupacji hitlerowskiej, w latach 1942–1944 kierował oddziałem mechanicznym Państwowych Technicznych Kursów Zawodowych. Aresztowany przez NKWD 4 stycznia 1945, zwolniony 10 lipca 1945, powrócił do pracy na PL w Lwowie.
Zmuszony do wyjazdu ze Lwowa 13 lipca 1946 przybył do Gliwic i objął kierownictwo dwóch katedr mechaniki na Wydziale Mechanicznym i Inżynieryjno-Budowlanym Politechniki Śląskiej. Był organizatorem Laboratorium Wytrzymałości Materiałów i współorganizatorem Laboratorium Metaloznawstwa na Wydziale Mechanicznym. 25 marca 1948 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od listopada 1949 z powodu ciężkiej choroby wyłączony z aktywnej pracy naukowej i dydaktycznej.
Przed wojną był projektantem mostu łukowego żelbetowego na Sole w Tresnej-Czernichowie (1934–1936) o rekordowej wówczas rozpiętości przęsła 76,054 m, pięciu mostów na dopływach Soły oraz konstrukcji żelbetowych wież zapory w Porąbce, a także jednym z projektantów przełożonej drogi Żywiec–Kęty.
W 1950 został członkiem Komisji Nauk Technicznych Polskiej Akademii Umiejętności, a w 1951 członkiem Warszawskiego Towarzystwa Naukowego. W 1958 był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, a w 1966 jako pierwszy otrzymał godność członka honorowego PTMTS.
Od 15 lutego 1925 był mężem Ireny Wandy z Walkowiczów (1904–1991), z którą miał synów Macieja (ur. 1929) i Jacka (ur. 1931).
Zmarł w Gliwicach, pochowany na miejscowym cmentarzu komunalnym (sektor C2-18-4).