Włodzimierz Kulczycki
Biografia
Włodzimierz Kulczycki (ur. 27 marca 1862 w Przemyślu – zmarł w 1936 roku we Lwowie) był lekarzem weterynarii, zoologiem i anatomem zwierząt; profesor i rektor Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie oraz kolekcjoner kobierców wschodnich.
Pochodził z przemyskiej rodziny; ukończył C. K. Gimnazjum w Kołomyi, studiował w Wiedniu i we Lwowie. W 1887 uzyskał tytuł doktora filozofii i chemii we Lwowie, a następnie tytuł lekarza weterynarii po ukończeniu Szkoły Weterynaryjnej we Lwowie. Pracował jako asystent w katedrze zwierząt domowych; pełnił także funkcje kolejowego i miejskiego lekarza weterynarii w latach 1891–1905. Wykłady prowadził od 1894. W 1906 został profesorem zwyczajnym anatomii opisowej, histologii i embriologii na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie; kierował katedrą anatomii opisowej zwierząt domowych.
Okres I wojny światowej przetrwał we Lwowie. Od października 1917 do 1919 był rektorem uczelni. Był autorem licznych publikacji z zakresu zoologii i weterynarii, a także wykładał w prywatnych Wyższych Kursach Ziemiańskich. W 1934 przeszedł na emeryturę; Akademia Medycyny Weterynaryjnej nadała mu tytuł doktora honoris causa.
Życie prywatne: we Lwowie zamieszkiwał przy ulicy Snopkowskiej. Hobbystycznie interesował się wschodnimi i orientalnymi kobiercami, dywanami i kilimami. W 1906 zakupił pierwsze z nich, kolekcjonował je, brał udział w wystawach (1926–1927, 1928 we Lwowie, 1934 w Krakowie) i publikował prace na ich temat. Żoną była Maria Ludwika Michałowska (1870–1935), krewna Marii Skłodowskiej-Curie; zmarł kilka miesięcy później. Ich syn Jerzy Kulczycki (1898–1974), archeolog, kontynuował rodzinne dziedzictwo i po śmierci ojca przejął kolekcję. Część kobierców trafiła na Wawel w 1964, część do Zakopanego w 1977, a reszta została w Muzeum Tatrzańskim; powstała Galeria Sztuki im. Włodzimierza i Jerzego Kulczyckich.
W 2006, z okazji setnej rocznicy pierwszych nabyć, otwarto na Wawelu wystawę całej kolekcji. Projekt grobowca Kulczyckich w Międzybrodziu, jego piramidalny kształt i ikonografia, były przedmiotem licznych opisów; grobowiec zdobią inskrypcje w językach polskim i ukraińskim oraz krzyż maltański.