Władysław Garlicki
Biografia
Władysław Garlicki urodził się 8 grudnia 1897 r. w Przemyślu. Był oficerem Wojska Polskiego; od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Brał udział w I wojnie światowej oraz wojnach skorupy: wojnie polsko-ukraińskiej w 3. pułku artylerii ciężkiej, a w grudniu 1919 jako oficer 1 baterii walczył w Przemyślu i we Lwowie. Następnie brał udział w wojnie polsko‑bolszewickiej w 1920; 12 maja 1920 odznaczył się w Browarach nad Dnieprem w czasie ataku bolszewików na miasto.
Po wojnie zweryfikowany w stopniu porucznika artylerii z starszeństwem z 1 czerwca 1919. Służył m.in. w 3. pułku artylerii ciężkiej, a w 1923 przeszedł do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu. W grudniu 1924 awansował na kapitana służby stałej artylerii ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924. Po 1925 przeniesiony do 5. pułku artylerii polowej, gdzie dowodził baterią. 4 lutego 1934 awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1934 przeniesiony do 31. pułku artylerii lekkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy dywizjonu. Po 1935 przeszedł do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie jako wykładowca taktyki artylerii. W 1939 otrzymał nominację na zastępcę dowódcy 3. pułku artylerii lekkiej Legionów w Zamościu. We wrześniu 1939 pełnił funkcję zastępcy komendanta Ośrodka Zapasowego Artylerii Ciężkiej w Chełmie. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii obronnej 1939 uniknął niewoli.
Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, gdzie działał w strukturach Armii Krajowej. Był m.in. zastępcą kierownika wydziału artylerii w Komendzie Głównej AK. Awansował do stopnia podpułkownika.
W momencie wybuchu powstania warszawskiego wraz z grupą oficerów wydziału artylerii pod dowództwem ppłk. Jana Szczurek-Cergowskiego „Sławbora” znajdował się na kwaterze konspiracyjnej przy ul. Żurawiej 6. Garlicki z własnej inicjatywy przyłączył się do plutonu por. Wacława Gapieniuka „Starego” walczącego na Alejach Ujazdowskich, a do 5 sierpnia przejął dowództwo plutonu. 27 sierpnia 1944 objął dowództwo Odcinka Wschodniego Podobwodu Śródmieście Południowe. Po wojnie na emigracji.