Władysław Chomiak
Biografia
Władysław Chomiak urodził się 25 marca 1871 lub 1872 w Przemyślu. Był synem Jana i Emilii z domu Pawłowicz.
Trudnił się zawodem murarza. Później został przedsiębiorcą budowlanym. Swój zakład prowadził przy ul. Juliusza Słowackiego 38. W tym miejscu wybudował własny dom drewniany, a następnie do 1924 wzniósł dom-kamienicę czynszową w stylu willi, która została nazwana Dom Julii (od imienia swojej najmłodszej córki Julii).
Wśród jego projektów i wykonań budowlanych były: Kościół św. Mikołaja Biskupa i św. Józefa w Grabownicy Starężskiej. Budynek wzniesiono w latach 1913–1926. Plany budynku wykonali Władysław Chomiak i sanocki inżynier Wilhelm Szomek. Kościół jest na liście obiektów zabytkowych. Dom Żołnierza Polskiego. Władysław Chomiak wykonał nieodpłatnie projekt architektoniczny budynku, wzniesionego w latach 1924–1928. Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku. Plan budynku wykonał i budową kierował Władysław Chomiak. Budowa została ukończona w 1931. Dom Robotniczy w Posadzie od 1926 (dokumentacja i budowa). Projekt nadbudowy kamienicy przy ul. Jana III Sobieskiego 12 (wówczas nr 8) z 1927.
Działał w Towarzystwie Rękodzielników i Przemysłowców „Rodzina” w Sanoku, w którym w 1906 został członkiem komisji rewizyjnej, w 1907 sekretarzem wydziału, a w 1911, 1912 wydziałowym. Pełnił funkcję zastępcy radnego od 1910. Sprawował także mandat radnego miejskiego w Sanoku w okresie II Rzeczypospolitej.
W 1912 działając w poczuciu własnego poszkodowania rzekomym oszczerstwem ze strony redaktora „Tygodnika Ludowego”, Stanisława Boczarskiego, najpierw wniósł pozew sądowy przeciw niemu, a następnie antycypując bezskuteczność tegoż, wycofał pozew i dokonał policzkowania Boczarskiego, uznając to za satysfakcjonujące dla siebie wobec odniesionej wcześniej obrazy, po czym poinformował o tym publicznie w oświadczeniu prasowym na łamach „Tygodnika Ziemi Sanockiej”.
Przed 1911 został wdowcem po Marii z domu Czerwińskiej. Ponownie ożenił się z Pauliną z domu Gościńską 28 stycznia 1911. Zmarł 9 października 1945 w Sanoku. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku. Wraz z nim zostali pochowani członkowie jego rodziny: żona Paulina (1889-1979), córka Kazimiera (1913-1995, nauczycielka geografii), Julia (1926-2003, farmaceutka), Karol, Bronisława i Zofia. Miał także dzieci: synów Antoniego Jana (1912-1913), Lucjana (ur. 1917), Tadeusza (ur. 1923), córkę Stanisławę (ur. 1920).
Rok 1871 podano w inskrypcji nagrobnej. Rok ten potwierdzają także inne źródła, a notatki mówią o przeżyciu 75 lat.