Wilhelm Maciej Kiczak
Biografia
Urodził się 10 stycznia 1898 roku w Przemyślu. Był synem Szymona i Anny z Jasickich. Ukończył szkołę ludową i gimnazjum, a od 1912 należał do harcerstwa. 14 sierpnia 1914 wyruszył wraz z transportem Polowych Drużyn „Sokoła” do Legionu Wschodniego we Lwowie, a następnie otrzymał przydział do 3. pułku piechoty Legionów w Kołomyi.
Od 22 marca do 12 maja 1918 brał udział we wszystkich bitwach. W 1917 ukończył niższą szkołę oficerską, uzyskując stopień podchorążego, a następnie awansowano go do sierżanta. Pobyt w niewoli pod Kaniowem zakończył się uwolnieniem. 13 grudnia 1918 wstąpił do Białostockiego pułku strzelców, z którym uczestniczył w wojnie z bolszewikami. Zwierzchnicy cenili jego postawę na froncie; 14 lipca 1920 brał udział w bitwie z pod Wilnem, co zostało uwieńczone odznaczeniem orderem Virtuti Militari V klasy. W uzasadnieniu podkomendny opisał jego nieustraszoną odwagę, przejęcie dowództwa i opanowanie pozycji.
W okresie międzywojennym ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty (1921) i awansował do stopnia podporucznika. Był dowódcą plutonu i kompanii w 79. pułku piechoty w Słonimiu, a 1 grudnia 1925 został przydzielony do 6. pułku piechoty Legionów; w 1927 przeniesiony do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 30. lokatą. W marcu 1932 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kwietniu 1933 został przeniesiony do 3. batalionu strzelców w Rembertowie. W 1939 był nauczycielem przedmiotu „Taktyka Piechoty” w CWP w Rembertowie.
W kampanii wrześniowej 1939 roku był oficerem sztabu w 3. Dywizji Piechoty Legionów. Walczył pod Iłżą. 18 września dowodził III batalionem 1. pułku piechoty Legionów w bitwie o Krasnobród. 23 września wraz ze swym batalionem dołączył do 39. Dywizji Piechoty Rez., unikając niewoli niemieckiej. Brał udział w drugiej bitwie o Krasnobród 24 września. Po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Od grudnia 1939 przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji NKWD i 16–19 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach; od 28 lipca 2000 mieści się tam Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w mundurze podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców (numer 1836). Do szczątków dołączono kartę pocztową, telegram i świadectwo szczepienia w Kozielsku.
W 2007 roku minister obrony narodowej mianował go pośmiertnie na stopień pułkownika.