Tadeusz Stanisław Jaworskips
Biografia
Urodzony 12 września 1910 roku w Przemyślu, Tadeusz Stanisław Jaworskips był synem Stanisława i Marii z domu Błaszczyk. Uczył się w Państwowym Gimnazjum w Sandomierzu, zdał egzamin dojrzałości w 1931 roku, a od 15 października 1931 roku był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Po ukończeniu podjął pracę jako urzędnik w Zakładach Górniczych w Starachowicach.
W 1939 roku został przydzielony do Delegatury Sztabu Głównego przy DOKP Warszawa. Po wybuchu II wojny światowej trafił do niewoli sowieckiej, uciekł 8 października 1939 roku, dotarł do Niemiec, a 21 stycznia 1940 przekroczył granicę polsko-węgierską. Następnie przebywał we Francji, służył w Polskich Siłach Zbrojnych, a po upadku Francji znalazł się w nieokupowanej części Francji i ostatecznie dotarł do Wielkiej Brytanii przez Gibraltar w 1943 roku. Wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych pod brytyjskim dowództwem, był przydzielony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Szkocji.
Zgłosił się do służby w kraju, przeszedł szkolenie dywersyjne i spadochronowe, zaprzysiężony na rotę ZWZ/AK 23 września 1943 roku w Chicheley i przeniesiony na stację wyczekiwania Głównej Bazy Przerzutowej w Latiano koło Brindisi. Został awansowany na porucznika 28 czerwca 1944 roku. 4/5 maja 1944 skoczył ze spadochronem do Polski w operacji Riposta, w rejonie Dalechowic, 15 km od Skalbmierza, w towarzystwie innych skoczków.
W czasie Powstania Warszawskiego od 2 sierpnia 1944 roku walczył w Śródmieściu Południowym jako dowódca plutonu i 2. kompanii batalionu Iwo. Następnie kierował plutonem szturmowym kompanii Gaduła batalionu Miłosz, na odcinku Bogumił. 2 września został dwukrotnie ranny, a 15 września objął dowództwo 3. kompanii batalionu Odwet II Zgrupowania Golski na odcinku Topór przy Politechnice i Noakowskiego.
Po kapitulacji powstania trafił do niewoli niemieckiej, najpierw w obozie w Ożarowie, potem w oflagu Sandbostel. Został uwolniony podczas transportu do Oflagu w Lubce przez oddziały angielskie 2 maja 1945 roku. W maju 1945 roku dotarł do Wielkiej Brytanii i służył w XXV Pomorskim Batalionie VIII Brygady 4 Dywizji Piechoty do 1946 roku. Pozostał na emigracji; zmarł 17 listopada 1968 roku w Londynie i został pochowany na cmentarzu Chiswick – Block N, Class C, gr. 432.
Odznaczenia: Krzyż Walecznych – czterokrotnie.