Tadeusz Stanisław Jaworskips.
Biografia
Urodził się 12 września 1910 roku w Przemyślu jako syn Stanisława i Marii z domu Błaszczyk. Uczył się w Państwowym Gimnazjum w Sandomierzu; w 1931 roku zdał egzamin dojrzałości i od 15 października 1931 roku był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Po ukończeniu został przydzielony do 7 kompanii 39 Pułku Piechoty, awansując na podporucznika ze starszeństwem od 1 stycznia 1935. W 1934 pracował jako urzędnik w Zakładach Górniczych w Starachowicach; mieszkał w Warszawie.
We wrześniu 1939 roku został przydzielony do Delegatury Sztabu Głównego przy DOKP Warszawa. Od 24 września 1939 przebywał w niewoli sowieckiej w ZSRR. Uciekł 8 października 1939, dotarł do Niemiec, 21 stycznia 1940 przekroczył granicę polsko-węgierską. Od 28 lutego 1940 przebywał we Francji, wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, został przydzielony na staż do armii francuskiej w Maetzu, a następnie od 20 maja do 17 czerwca 1940 roku służył w 1 kompanii strzeleckiej 1 batalionu 8 Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty. Po upadku Francji, w czerwcu 1940 roku znalazł się w obozie pracy w nieokupowanej części Francji. Uciekł, 25 lutego 1943 roku przekroczył granicę francusko-hiszpańską, 5 marca 1943 roku przez Gibraltar dotarł do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych pod dowództwem brytyjskim, został przydzielony do batalionu zapasowego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Szkocji.
Zgłosił się do służby w kraju. Został przeszkolony ze specjalnością w dywersji, na kursach specjalnych dla kandydatów na cichociemnych, m.in. spadochronowym. Zaprzysiężony na rotę ZWZ/AK 23 września 1943 roku w Chicheley, i przeniesiony na stację wyczekiwania Głównej Bazy Przerzutowej w Latianonie opodal Brindisi we Włoszech. Został awansowany na stopień porucznika 28 czerwca 1944 roku, ze starszeństwem od 5 maja 1944 roku.
Skoczył ze spadochronem do Polski w nocy 4/5 maja 1944 roku, w sezonie operacyjnym Riposta, w operacji lotniczej Weller 17, z samolotu Halifax JP-177 P (1586 Eskadra PAF), na placówkę odbiorczą Mewa-1 222. Razem z nim skoczyli: por. Zdzisław Luszowicz-Szakal, por. Antoni Nosek-Kajtuś, por. Cezary Nowodworski-Głóg, por. Mieczysław Szczepański-Dębina, por. Czesław Trojanowski-Litwos.
W powstaniu warszawskim od 2 sierpnia 1944 roku walczył w Śródmieściu Południowym jako dowódca plutonu oraz 2. kompanii batalionu Iwo. Od 26 sierpnia jako dowódca plutonu szturmowego kompanii Gaduła batalionu Miłosz na wschodniej części odcinka taktycznego Bogumił. 2 września dwukrotnie ranny. Od 15 września dowódca 3. kompanii batalionu Odwet II Zgrupowania Golski, na odcinku Topór w rejonie Politechniki oraz Noakowskiego 8, 10, 12 i 14.
Po kapitulacji powstania od 5 października 1944 przebywał w niewoli niemieckiej, osadzony w obozie w Ożarowie, następnie w oflagu Sandbostel. Podczas transportu do oflagu w Lubece 2 maja 1945 roku został uwolniony przez oddziały wojsk angielskich. Od 10 maja 1945 przebywał w Wielkiej Brytanii, od 3 lipca 1945 do 9 lipca 1946 roku był przydzielony do XXV Pomorskiego Batalionu VIII Brygady 4 Dywizji Piechoty.
Pozostał na emigracji, zmarł 17 listopada 1968 roku w Londynie, pochowany na cmentarzu Chiswick – Block N, Class C, gr. 432.