Tadeusz Bogusław Błaszkiewicz
Biografia
Urodził się 21 września 1916 w Przemyślu. Dorastał w Husowie, gdzie rodzice pracowali w miejscowej szkole. W latach 1927–1935 kształcił się w Gimnazjum OO. Jezuitów w Chyrowie, po czym podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w zakresie filologii klasycznej. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 jako żołnierz I Batalionu 17 Pułku Piechoty Armii Karpaty. Po rozwiązaniu pułku brał udział w konspiracji, należał do Armii Krajowej, kształcił młodzież w tajnego nauczania. W 1944 rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w przemyskim Wyższym Seminarium Duchownym (z siedzibą w Brzozowie), które ukończył w 1949. Święcenia kapłańskie przyjął 19 czerwca 1949 od biskupa diecezjalnego przemyskiego Franciszka Bardy. W latach 1950–1952 kontynuował studia pedagogiczne na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył uzyskaniem magisterium z filozofii.
W 1949 był wikariuszem w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Rakszawie. Pracował jako referent kurii biskupiej, był ojcem duchownym wizyt w Jaśle. W Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu pełnił funkcję prefekta, prowadził zajęcia z psychologii, pedagogiki, języka łacińskiego i języka greckiego.
6 czerwca 1970 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej ze stolicą tytularną Bisuldino. Święcenia biskupie otrzymał 29 czerwca 1970 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. Głównym konsekratorem był Ignacy Tokarczuk, a asystowali Jerzy Ablewicz i Jan Nowicki. Jako zawołanie przyjął Deo et hominibus. W latach 1970–1991 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji, był przewodniczącym wydziału nauki chrześcijańskiej i członkiem komisji liturgicznej. W lutym 1981 poparł strajk rolników w Rzeszowie. W czasie stanu wojennego był współorganizatorem pomocy dla internowanych w ośrodkach odosobnienia w Uhercach i Załężu, w diecezji przemyskiej pełnił funkcję przewodniczącego Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Organizował i celebrował msze za ojczyznę i rocznicowe; uczestniczył w spotkaniach duszpasterstw ludzi pracy i rolników. W 1970 został kanonikiem gremialnym (następnie dekanem, a w 1983 prepozytem) przemyskiej kapituły katedralnej. Ze względów zdrowotnych od 1988 nie wykonywał już czynnie obowiązków biskupa pomocniczego. Jego rezygnacja z tej funkcji została przyjęta 9 listopada 1991.
W Episkopacie Polski był delegatem ds. Duszpasterstwa Służby Liturgicznej i opiekunem Ruchu Światło-Życie, należał także do Komisji ds. Liturgii i Komisji ds. Powołań Duchownych. W 1984 asystował podczas sakry biskupa pomocniczego przemyskiego Stefana Moskwy.
Zmarł 7 czerwca 1993 w Przemyślu. 9 czerwca 1993 został pochowany w grobowcu kapituły rzymskokatolickiej na cmentarzu Głównym w Przemyślu.