Stanisław Karol Kusiński
Biografia
Stanisław Karol Kusiński urodził się 3 listopada 1944 roku w Przemyślu. Po ukończeniu w 1975 roku pedagogiki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim pracował m.in. w Zakładzie Wychowawczym Zrzeszenia Katolików Caritas w Otwocku (1976–1977) i w Ośrodku Szkoleniowo-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych w Laskach koło Warszawy (1977–1979).
W listopadzie i grudniu 1980 roku pracował jako drukarz w MKZ Solidarność w Gdańsku, od grudnia 1980 roku był członkiem MKZ, następnie pracował w Zarządzie Regionu Mazowsze Solidarności. W marcu 1983 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Przez kolejne 15 lat pracował w dziale technicznym Nowego Dziennika. Od listopada 2011 roku mieszka w Przemyślu, gdzie odbywa rekonwalescencję po wylewie we wrześniu 2011 roku.
W czasie działalności opozycyjnej zetknął się z opozycją demokratyczną. Został współpracownikiem KOR, następnie KSS KOR. W Laskach przepisywał Komunikat KSS KOR, kolportował niezależne czasopisma w Przemyślu. Jednocześnie zetknął się z ROPCiO. Leszek Moczulsk zaproponował mu utworzenie punktu konsultacyjno-informacyjnego w Przemyślu. Punkt ten powstał w sierpniu 1977 roku i był prowadzony przez Kusińskiego w latach 1977–1978. Początkowo Kusiński działał samotnie. W połowie 1978 roku wokół niego zawiązała się grupa opozycjonistów, uczestników Ruchu, do której weszli: Stanisław Sudoł, Stanisław Frydlewicz, Wit Siwiec i Jan Ekiert. Kusiński pracował jednocześnie jako drukarz niezależnych pism Opinia i Bratniak w zorganizowanej przez siebie podziemnej drukarni. W latach 1977–1979 był sygnatariuszem listów, apeli i oświadczeń ROPCiO. W Wigilię 1977 roku zorganizował wspólnie z Marianem Piłką w Przemyślu uliczną akcję podpisów pod wnioskiem obywatelskim do Rady Państwa PRL w sprawie opublikowania w Dzienniku Ustaw ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych. Został zatrzymany wraz z Marianem Piłką.
W 1979 roku współorganizował Uniwersytet Ludowy w Zbroszy Dużej. W sierpniu 1979 roku wspólnie z Wiesławem Kęcikiem – Przemyski Komitet Samoobrony Ludzi Wierzących. W latach 1979–1980 współpracował z niezależnym pismem Placówka, w którym był odpowiedzialny za kolportaż (za druk był odpowiedzialny Tomasz Chlebowski). Po zaprzestaniu wydawania Placówki w 1980 roku został drukarzem wydawanego przez Wydawnictwo im. Konstytucji 3 Maja niezależnego pisma Przegląd.
W latach 1977–1981 organizował wiele spotkań opozycjonistów z bp Ignacym Tokarczukiem.
13 grudnia 1981 roku został internowany z mieszkania Elżbiety Regulskiej-Chlebowskiej w Ośrodku Odosobnienia w Uhercach Nowych Łupków; w lipcu 1982 roku nie wrócił z przepustki, ukrywał się, będąc drukarzem podziemnego Tygodnika Mazowsze (z Emilem Broniarkiem i Witoldem Łuczywo). 20 grudnia 1982 roku został zatrzymany, ale już 4 dni później został zwolniony z internowania.
W czasie pobytu na emigracji organizował pomoc dla kraju, m.in. prowadził zbiórki pieniędzy, współorganizował demonstrację przeciw wizycie gen. Wojciecha Jaruzelskiego w USA. Po 1989 roku organizował pomoc materialną dla placówek oświatowo-opiekuńczych, m.in. dla Ośrodka dla Dzieci Głuchoniemych nr 2 w Przemyślu.
Kusiński kolekcjonował medale i monety okolicznościowe dokumentujące pontyfikat Jana Pawła II. Zbiór 116 medali i monet przekazał w 2012 roku Muzeum Archidiecezjalnemu w Przemyślu na ręce arcybiskupa Józefa Michalika. Stanisław Kusiński również ustanowił stypendium im. Jeanne Jazowick-Kusiński dla dzieci i młodzieży z Ośrodka w Przemyślu.