Stanisław Ehrlich
Biografia
Urodził się w Przemyślu w rodzinie żydowskiej o poglądach lewicowych. Był synem adwokata Salomona Ehrlicha i Klary z domu Ehrlich. Po wczesnych naukach w domu kontynuował edukację w Szkole Ludowej Czteroklasowej, a następnie w Państwowym Gimnazjum II im. prof. K. Morawskiego, gdzie w 1925 zdał maturę. W 1925 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, a w latach 1926–1929 kontynuował naukę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Równocześnie studiował w Wyższej Szkole Nauk Politycznych, którą ukończył w 1929. W 1930 uzyskał stopień doktora prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy Stanowisko prawne cudzoziemców we Francji. Przed wojną pracował w Prokuratorii Generalnej.
Po wybuchu II wojny światowej schronił się przed Niemcami w okupowanym przez ZSRR Lwowie. Od czerwca 1940 do czerwca 1941 był docentem prawa cywilnego na Państwowym Uniwersytecie Lwowskim im. Iwana Franki we Lwowie. W latach 1943–1945 brał udział w działaniach bojowych jako oficer 3 Brygady Artylerii Haubic, osiągnął stopień majora. W 1944 należał do korpusu oficerów polityczno-wychowawczych 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i pełnił funkcję zastępcy dowódcy brygady ds. politycznych.
Bezpośrednio po wojnie pracował na Uniwersytecie Łódzkim, a od 1948 roku na Uniwersytecie Warszawskim. W 1950 roku stał na czele Komitetu Uczelnianego PZPR na UW. Był profesorem nadzwyczajnym od 1951 roku, a profesorem zwyczajnym od 1958 roku. Kierował Katedrą Teorii Państwa i Prawa oraz przez pewien czas Katedrą Prawa Radzieckiego. Założył i był wieloletnim redaktorem naczelnym miesięcznika Państwo i Prawo.
Na początku kariery był marksistą, z czasem odchodził od dogmatycznego podejścia do nauki prawa. Zwiększał interdyscyplinarność badań zjawisk społecznych i od lat sześćdziesiątych koncentrował się na badaniach pluralizmu.
Na przełomie lat 60. i 70. prowadził na Wydziale Prawa UW seminarium doktoranckie, w którym udział brało m.in. Jarosław Kaczyński, Piotr Winczorek, Wojciech Sadurski, Maciej Łętowski, Marek Ostrowski i Bogusław Wołoszański. Wypromował wielu doktorów, w tym Jarosława Kaczyńskiego.
23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych do władz komunistycznych o podjęcie dialogu z strajkującymi robotnikami.
Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.