Seweryn Eugeniusz Barbag
Biografia
Seweryn Eugeniusz Barbag, urodzony 4 września 1891 w Przemyślanach, zmarły 26 września 1944 w Otwocku, był polskim muzykologiem, kompozytorem i pedagogiem.
W 1914 r. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 1919–1924 studiował muzykologię w Wiedniu pod kierunkiem Adlera, uzyskał stopień doktora na podstawie pracy o twórczości Césara Francka. Ponadto uczył się gry na fortepianie i kompozycji u Josepha Marxa, Ludomira Różyckiego i Henryka Melcera-Szczawińskiego.
Od 1925 r. był profesorem teorii muzyki we lwowskim konserwatorium. W tym czasie udzielał korepetycji w zakresie kompozycji i gry na fortepianie. Od 1939 r., pomimo radzieckiej okupacji Lwowa, nadal wykładał w konserwatorium.
W 1942 r. zachorował na gruźlicę i wyjechał do sanatorium w Świdrze koło Warszawy. Zmarł tam w 1944 r.
Komponował utwory orkiestrowe, kameralne i miniatury fortepianowe. Szczególną aktywność rozwijał jednak jako muzykolog i krytyk muzyczny. Spośród jego prac naukowych na uwagę zasługuje Systematyka muzykologii, w której przedstawił własną propozycję zakresu przedmiotowego muzykologii.
Wybrane prace naukowe obejmują m.in.: Studjum o pieśniach Chopina (Lwów, 1927), Systematyka muzykologii (Lwów, 1928), Publiczność jako problem kultury muzycznej (1925/1926), Polska pieśń artystyczna (1927), Projekt reformy szkoły muzycznej niższej (1929), Żywa muzyka jako źródło wychowania muzycznego (1931), Praca wyższej szkoły muzycznej (1931), Propedeutyka teorii muzyki jako zagadnienie dydaktyczne (1931), Bojkot nowej muzyki (1933), Radio i film – czy estrada i scena (1936).