Michał Broszko
Biografia
Urodzony 29 lutego 1880 roku w Przemyślu, Michał Broszko kształcił się na V Gimnazjum Państwowym we Lwowie, a następnie na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki Lwowskiej. W 1901 roku przeniósł się na Wydział Mechaniczny Technische Universität w Monachium, a w 1905 roku uzyskał dyplom inżyniera elektryka. Następnie pracował na Politechnice Lwowskiej (1905–1907) oraz w firmach projektowych i konstrukcyjnych w Lwowie, Brunszwiku, Barcelonie i Gocie. W latach 1912–1918 kierował Elektrownią Miejską w Przemyślu.
W latach 1918–1921 projektował turbiny Francisa i Kaplana we własnym biurze technicznym we Lwowie, a w latach 1921–1922 był nauczycielem mechaniki w Państwowej Szkole Budowy Maszyn w Grudziądzu. 15 lutego 1922 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1922–1939 pracował na Politechnice Warszawskiej; był dziekanem (1926–1928), kierownikiem Katedry Części Maszyn (1934–1936) oraz kierował Katedrą Mechaniki II na Wydziale Mechanicznym (1926–1939). 5 marca 1930 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
W pracy naukowej koncentrował się na hydromechanice, budowie turbin wodnych oraz wytrzymałości materiałów na ściskanie i wyginanie. Opracował m.in. teorię wyboczenia prętów ściskanych osiowo i rozwiązał równanie Reynoldsa. Był autorem ekspertyz i projektował wiele siłowni wodnych.
Podczas II wojny światowej w latach 1942–1944 uczył w ramach tajnej Politechniki Warszawskiej i w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej; po powstaniu warszawskim utracił rękopisy własnych prac i został wysiedlony do obozu przejściowego w Pruszkowie. Od października 1944 roku mieszkał w Krakowie. W 1945 roku pracował jako profesor zwyczajny Politechniki Śląskiej z siedzibą w Krakowie, a we wrześniu 1945 roku, na prośbę rektora Politechniki Gdańskiej, przeniósł się do Gdańska. Od 1 października 1945 roku pracował na stanowisku profesora zwyczajnego i był kierownikiem Katedry Hydromechaniki i Budowy Turbin Wodnych na Wydziale Mechanicznym PG.
Na uczelni zaprojektował stanowisko badawcze turbin oraz stworzył w 1950 roku pierwsze w Polsce laboratorium hydromechaniki i turbin wodnych. W 1952 roku podjął prace nad metodą projektowania wirników turbin śmigłowych. Od kwietnia 1952 roku był członkiem tytularnym Polskiej Akademii Nauk. Był także członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej. W 1953 Centralna Komisja Kwalifikacyjna dla Pracowników Nauki nadała mu stopień doktora nauk technicznych.
Aktywność naukowa Broszki obejmowała także członkostwa w Warszawskim Towarzystwie Naukowym (1930–1950), Związku Nauczycielstwa Polskiego (1945–1954) oraz przewodniczenie oddziałowi Gdańskiemu Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1951–1953). Zmarł w Gdańsku i został pochowany na Cmentarzu Srebrzysko (rejon IX, kwatera profesorów).