Maria Anna Krynicka

Maria Anna Krynicka urodziła się 16 kwietnia 1896 roku w Przemyślu w rodzinie konduktora Stefana Mudryka i Rozalii z d. Rogala–Podolskiej. W młodości była związana z harcerstwem; należała do organizacji „Petu”, a później „Eleusis”. W 1911 roku złożyła przyrzeczenie skautowe jako zastępowa. W czasie I wojny światowej organizowała pomoc sanitarna w Przemyślu i pracowała też w szpitalu czeskiego Czerwonego Krzyża; po powrocie do Przemyśla kontynuowała naukę w seminarium i pełniła funkcje drużynowej I Drużyny Skautek im. T. Kościuszki (1915–1916).

Po zdaniu matury seminaryjnej w 1918 roku podejmowała studia z zakresu nauk przyrodniczych i chemii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a następnie kontynuowała naukę na Politechnice Lwowskiej. W latach 1920–1932 pracowała jako nauczycielka biologii i chemii w różnych placówkach lwowskich, a także w seminarium i liceum w Snopkowie koło Lwowa. W 1921 roku została demonstratorem, a następnie asystentem na Wydziale Rolniczo-Leśnym Politechniki Lwowskiej. W 1932 roku przeprowadziła się do Tarnowskich Gór, a następnie do Bydgoszczy, gdzie kontynuowała pracę pedagogiczną i działalność harcerską. W 1939 roku weszła w skład Torunia, a w czasie wojny przeniosła się do Krakowa i później do Gdańska, gdzie kontynuowała pracę pedagogiczną i harcerską.

W latach 1921–1923 i 1925–1928 była komendantką Lwowskiej Chorągwi Harcerek, a od 1937 roku Naczelniczką Harcerek. Brała udział w licznych zlotach i kursach instruktorskich, prowadziła centralne kursy dla nauczycielek i opiekunek drużyn. We wrześniu 1939 roku zeszła do podziemia i utworzyła Pogotowie Harcerek; organizowała także tajne nauczanie. Po wojnie pracowała w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku, była m.in. dziekanem Wydziału Biologii i Geografii, a w latach 1956–1959 pełniła funkcje doradcze w Naczelniej Radzie Harcerskiej i kierowniczki Wydziału Kształcenia Starszyzny w Gdańskiej Chorągwi Harcerstwa. Zmarła 15 września 1978 roku w Gdańsku i została pochowana na cmentarzu w Gdańsku.