Marek Jan Bojarski
Biografia
Urodził się 13 marca 1946 roku w Przemyślu. Jego ojciec był prawnikiem, a matka i babka pracowały jako nauczycielki. W 1963 zdał maturę w II Liceum Ogólnokształcącym w Przemyślu. Ukończył Wydział Prawa i Administracji na Uniwersytecie Wrocławskim w 1969 roku. Na macierzystej uczelni w 1976 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie pracy Ryzyko gospodarcze w polskim prawie karnym napisaną pod kierunkiem Tomasza Kaczmarka, a w 1985 stopień doktora habilitowanego w zakresie prawa karnego materialnego. 20 października 1992 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Instytucie Kryminologicznym UWr. Na Uniwersytecie Wrocławskim przeszedł kolejne szczeble kariery naukowej, dochodząc do stanowiska profesora zwyczajnego. Pełnił różne funkcje w strukturze uczelni: zastępcy dyrektora Instytutu Prawa Karnego i Kryminologii (1984–1991), dyrektora (1991–1993), prodziekana (1990–1993) i dziekana (2002–2008) Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii. Dwukrotnie zajmował stanowisko prorektora ds. ogólnych UWr (1993–1995, 1999–2002). Od 1989 kierował Katedrą Prawa o Wykroczeniach i Karnym Skarbowym.
6 maja 2008 został wybrany na rektora Uniwersytetu Wrocławskiego. 14 marca 2012 uzyskał reelekcję na kolejną kadencję. Był powoływany na przewodniczącego Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia, Opola, Częstochowy i Zielonej Góry, a także na przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego oraz przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Konferencji Reaktorów Akademickich Szkół Polskich.
Był profesorem wizytującym na wielu uczelniach zagranicznych, w tym w Boston University, Drake University w Des Moines, Wayne State University, Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie, University of Salford, Universiteit Leiden, Katolickim Uniwersytecie w Leuven oraz Brandenburgische Technische Universität Cottbus-Senftenberg. W ramach programu Tempus przebywał na University of Warwick.
Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego, Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego, Towarzystwa Prawa Sportowego, Towarzystwa Prawa Ochrony Środowiska. Zasiadał w Radzie Legislacyjnej przy prezesie Rady Ministrów oraz w radzie kuratorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich.
W dorobku znajduje się około 250 prac naukowych z zakresu prawa. Do jego publikacji należą m.in. Dozwolone ryzyko gospodarcze w polskim prawie karnym (1977), Prawo o wykroczeniach (1980), Przestępstwo niegospodarności jako problem polityki kryminalnej (1985) oraz inne podręczniki i komentarze do prawa o wykroczeniach.