Ludwik Grosfeld, Ludwik Otto Grosfeld
Biografia
Urodzony w rodzinie urzędniczej w Przemyślu, syn Izydora i Beaty, Ludwik Grosfeld ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego i w 1912 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Był aplikantem sądowym i adwokackim w Przemyślu (1912–1915) oraz służył w armii Austro-Węgier (1915–1918). W II Rzeczypospolitej praktykował jako adwokat w Przemyślu (1919–1939). Pełnił funkcje samorządowe: radny Rady Miejskiej Przemyśla (1929–1939) i od 1934 członek Rady Naczelnej PPS.
W latach 1939–1945 przebywał na emigracji we Francji i Wielkiej Brytanii. Był sekretarzem generalnym Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej (1940–1943) oraz ministrem skarbu w rządzie Stanisława Mikołajczyka (1943–1944). Reprezentował Polskę na konferencji Bretton Woods.
Od 1942 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Zagranicznego PPS. W 1944 opowiadał się za polityką premiera Mikołajczyka wobec ZSRR; w 1945 poparł Jałtańskie ustalenia i wraz z grupą zwolenników opuścił Komitet Zagraniczny PPS, tworząc Zjednoczoną Grupę członków PPS w Wielkiej Brytanii.
Po procesie szesnastu i konferencji moskiewskiej (1945) grupa Grosfelda wydała oświadczenie o uznaniu i gotowości do zjednoczenia z koncesjonowaną PPS w kraju. W lipcu 1945 został komisarzem Banku Polskiego w Londynie i członkiem Komisji likwidacyjnej banku, zajmując się kwestią przejęcia złota Banku Polski.
Po powrocie do Polski we wrześniu 1945 wstąpił do koncesjonowanej PPS. 18 października 1945 objął stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Żeglugi i Handlu Zagranicznego, a od 7 lutego 1947 kierował tym resortem. Od 15 kwietnia 1947 był podsekretarzem stanu ds. handlu zagranicznego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu w utworzonym po sfałszowanych wyborach Sejmie Ustawodawczym, a od stycznia 1947 zasiadał w Sejmie Ustawodawczym.
Na XXVII Kongresie PPS (1947 we Wrocławiu) wybrany do Rady Naczelnej PPS; pozostawał w niej do Kongresu Zjednoczeniowego PPS i PPR (1948). Po kongresie został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1949 był inicjatorem Polskiej Izby Handlu Zagranicznego i od 28 września 1949 do śmierci jej pierwszym prezesem. W latach 1947–1952 pełnił mandat posła na Sejm Ustawodawczy.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B2, rząd 9, miejsce 1).