Leopold Jan Cehak
Biografia
Leopold Jan Cehak urodził się 29 października 1889 roku w Przemyślu w rodzinie Jana, werkmistrza kolei państwowej, i Marii z Fuhrherrów. Miał pięć braci, z których kilku również zostali oficerami: Karol (1887–1935), Franciszek Jan (1891–1957), Leon August (1895–1982) i Jan Dominik (1902–1987). Dwóch bratanków, Leopold Wiktor (1915–1941) i Władysław (ur. 1919), również wstąpiło do wojska.
Od pierwszych lat życia kształcił się w Przemyślu; w 1896–1900 uczęszczał do szkoły ludowej, w 1909 ukończył gimnazjum i zdał egzamin maturalny. W latach 1909–1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. Między 1 października 1909 a 30 kwietnia 1910 odbył jednoroczną służbę wojskową w armii austriackiej, a w latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych monarchii austro-węgierskiej. Jego macierzystym oddziałem był pułk artylerii polowej nr 30 w Przemyślu, przemianowany w 1916 na pułk artylerii polowej nr 24, a w 1918 na pułk artylerii polowej nr 24. W czasie I wojny światowej służył najpierw jako oficer rezerwy, a od 1917 jako oficer zawodowy. W 1916 walczył na froncie rumuńskim, a w 1918 na froncie włoskim; w 1917 został ranny w czasie walk nad Sączą.
21 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego. Pełnił kolejno funkcje: dowódcy baterii zapasowej w 11 pułku artylerii polowej (do 1 marca 1919), dowódcy dywizjonu w 2 pułku artylerii ciężkiej, a następnie dowódcy 2 pac (do 16 października 1919) i dowódcy dywizjonu w 4 pułku artylerii ciężkiej. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami pod Przemyślem, Lwowem i Galicją Wschodnią, a także w wojnie z bolszewikami.
15 marca 1920 ukończył VIII kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie, a w 1921 – kurs dowódców dywizjonów w Szkole Strzeleckiej Artylerii w Toruniu. Od 17 kwietnia 1921 pełnił funkcję dowódcy 4 dywizjonu artylerii ciężkiej, a następnie – dowódcy dywizjonu w 8 pułku artylerii ciężkiej. 12 grudnia 1921 objął stanowisko instruktora na kursie dowódców dywizjonów w Strzeleckiej Szkole Artylerii w Toruniu. Od 24 stycznia 1923 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 3 pułku artylerii polowej Legionów w Zamościu, a następnie objął stanowisko dowódcy tego pułku. 21 stycznia 1930 mianowany został dowódcą 6 Grupy Artylerii we Lwowie. 14 marca 1932 został II dowódcą piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. W grudniu 1934 mianowany został szefem Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 28 stycznia 1938 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu.
W marcu 1939 30 DP została zmobilizowana i przewieziona transportem kolejowym w rejon koncentracji koło Działoszyna, wchodząc w skład Grupy Operacyjnej Piotrków. Po wybuchu II wojny światowej, od 1 września 1939 toczyła ciężkie walki graniczne przeciwko dwóm niemieckim dywizjom. Następnie prowadziła ciężkie walki opóźniające. Stoczyła krwawe bitwy pod Szczercowem, Jeżowem i Żyrardowem. Od 13 września broniła Twierdzy Modlin na odcinku Twierdza – aż do jej kapitulacji 29 września.
Po kapitulacji przebywał w niewoli niemieckiej, w Oflagu VIII E Johannisbrunn (od 30 października 1940 do 27 kwietnia 1942) i Oflagu VII A Murnau (od 29 kwietnia 1942 do 29 kwietnia 1945). Po uwolnieniu przez wojska amerykańskie, wyjechał do Nicei we Francji, gdzie zamieszkał w hotelu Imperator wraz z innymi polskimi generałami. Zmarł 8 maja 1946 w Nicei. Został pochowany na miejscowym cmentarzu Caucade (kwatera 48, rząd 2 od wejścia, grób 2 od żywopłotu).