Leon August Cehak
Biografia
Urodził się 8 kwietnia 1895 roku w Przemyślu w rodzinie Jana i Marii z d. Fuhrherr. Był młodszym bratem Leopolda (1889–1946), generała brygady.
Wychowywał się i kształcił w Przemyślu: w latach 1902–1906 uczęszczał do Szkoły Ludowej im. Cesarza Franciszka Józefa I, następnie do I Gimnazjum z wykładowym językiem polskim w Przemyślu, a w 1907 przeniósł się do gimnazjum na Zasaniu (do 1914). Od września 1909 był piłkarzem Klubu Sportowego „San” w Przemyślu. Uprawiał również narciarstwo i saneczkarstwo, a w latach 1913–1914 należał do przemyskiej drużyny sokolej.
Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany 15 września 1914 do armii austro-węgierskiej i wcielony do 1. kompanii batalionu zapasowego 18 Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Od 1 stycznia do 2 marca 1915 przeszedł kurs w szkole oficerów rezerwy przy X Korpusie w Bäsin k. Bratysławy, którą ukończył w stopniu kadeta aspiranta. Jako dowódca plutonu służył kolejno w 8. batalionie marszowym i 3. kompanii 18. pułku strzelców. 1 maja 1915 otrzymał awans na chorążego. 4 maja 1915 został ranny w ofensywie pod Gorlicami. Po powrocie ze szpitala otrzymał przeniesienie do 2. kompanii batalionu zapasowego, a następnie do 3. kompanii 12. batalionu marszowego i 8. kompanii 18 pułku strzelców. 30 października 1915 został ponownie ranny. Na podporucznik został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1916 roku. 28 sierpnia 1916 został po raz trzeci ranny. 1 października 1917 został wysłany na kurs karabinów maszynowych w Sebinje, w którym uczestniczył do 31 grudnia. W 1918 posiadał przydział do 18. pułku strzelców. 1 maja 1918 awansował do stopnia porucznika.
Po zakończeniu I wojny światowej dekretem Naczelnika Wodza Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 roku jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznik ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918 i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany dowódcą kompanii I batalionu 37 pułku piechoty w Przemyślu. 16 października 1919, w stopniu porucznika, został przeniesiony z 37 pułku piechoty do Żandarmerii Wojskowej. W kwietniu 1920 roku został dowódcą Szwadronu Zapasowego Dywizjonu Żandarmerii Wojskowej Nr 7 w Poznaniu. 1 czerwca 1921 roku w dalszym ciągu pełnił służbę w Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej Nr 7 w Poznaniu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitan ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 9 Dywizjon Żandarmerii w Brześciu. W latach 1923–1924 pełnił służbę w 10 Dywizjonie Żandarmerii w Przemyślu. W 1928 roku ponownie w 9 Dywizjonie Żandarmerii w Brześciu. Był dowódcą Plutonu Żandarmerii Pińsk. 28 stycznia 1931 ogłoszono jego przeniesienie do 6 Dywizjonu Żandarmerii we Lwowie na stanowisko kwatermistrza. Później został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Od 20 października 1938 do 31 sierpnia 1939 był I zastępcą dowódcy 3 Dywizjonu Żandarmerii w Grodnie.
W czasie kampanii wrześniowej był szefem Żandarmerii Okręgu Korpusu Nr III. W czasie okupacji był kierownikiem Referatu Ruchu Kolejowego w Oddziale II Informacyjno-Wywiadowczym Komendy Głównej Armii Krajowej.
Zmarł 29 marca 1982 w szpitalu wojskowym w Krakowie na niewydolność krążenia. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera 10B WOJ-IV-6).
Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną – Emilią z Wałęgów, miał jedynego syna Andrzeja.