Kazimierz Augustyn Kozubski
Biografia
Kazimierz Augustyn Kozubski urodził się 25 września 1883 roku w Przemyślu. Był synem Jana i Adelajdy z Twardowskich. Na stopień kadeta-zastępcy oficera mianowany ze starszeństwem z 1 września 1904 i wcielony do 15. galicyjskiego pułku piechoty we Lwowie. W tym pułku awansował na podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1906. W 1909 przeniesiony do c. k. Oddziału Straży Wojskowo-Policyjnej we Lwowie. Służąc w c. i k. Korpusie Straży Wojskowo-Policyjnej awansował na porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1912. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych monarchii austro-węgierskiej.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 28. pułku armat polowych (w 1916 przemianowano na 2. pułk haubic polowych, a w 1918 na 102. pułk artylerii polowej). Na stopień kapitana awansował ze starszeństwem z 1 września 1915. Od 20 listopada 1918 do 11 stycznia 1919 służył w Dowództwie Artylerii Obrony Lwowa; od 15 stycznia do 13 kwietnia 1919 dowodził grupami artylerii „Bartatów” i „Mszana” w Grupie Operacyjnej (Dywizji) pułkownika brygadiera Władysława Sikorskiego, a następnie grupą artylerii „Bug”. 29 września 1919 gen. Daniel Konarzewski powierzył mu dowództwo Grupy Wielkopolskiej z zadaniem przetransportowania jej do Bobrujska; 4 listopada 1919 Konarzewski wyraził mu uznanie i podziękowanie. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika w artylerii ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920.
W późniejszym okresie pełnił m.in. funkcje związane z dowodzeniem w grupach artylerii i brał udział w działaniach w wojnach roku 1919–1922. Z dniem 9 listopada 1920 został mianowany dowódcą 14. pułku artylerii polowej. W 1922–1924 miał styczność z postępowaniami sądowymi i honorowymi; został uniewinniony po ponownym rozpatrzeniu, a karne decyzje z lat wcześniejszych zostały zrewidowane.
W latach 1924–1928 kontynuował służbę w artylerii, a następnie przeszedł do rezerwy. W 1934 pozostawał w ewidencji oficerów stanu spoczynku; w 1936 prowadził rozmowy w sprawie odznaczenia Virtuti Militari, jednakże formalne ograniczenia prawne uniemożliwiły nadanie odznaczenia. Mieszkał w Warszawie przy ul. Koszykowej 32 m. 15. Wziął udział w powstaniu warszawskim; 18 sierpnia 1944 dostał się do niemieckiej niewoli i przebywał w Stalagu XI A Altengrabow w Saksonii-Anhalt. Przeszedł amputację prawej ręki. Zmarł 16 września 1946 w Klinice Uniwersytetu w Getyndze.