Józef Feldman
Biografia
Józef Feldman, urodzony 1 lipca 1899 w Przemyślu, był synem pisarza Wilhelma Feldmana i tłumaczki Marii z Kleinmanów. Studiował prawo i historię na Uniwersytecie Jagiellońskim; doktorat obronił w 1923, habilitował się w 1927 na podstawie pracy Polska a sprawa wschodnia 1709–1714. Został docentem w Katedrze Historii Powszechnej; od 1937 profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Historii Nowożytnej (szefem do wybuchu II wojny światowej i po niej).
W trakcie kariery wykładał historię powszechną i dyplomację XIX–XX wieku, gościnnie prowadził zajęcia we Francji i brał udział w Międzynarodowych Zjazdach Historyków. Po wybuchu wojny był poszukiwany przez Gestapo, pracował jako archiwista w Ossolińskich we Lwowie, ukrywał się w klasztorze franciszkanów w Hanaczowie koło Lwowa, a następnie w Warszawie prowadząc tajne nauczanie. Po Powstaniu Warszawskim przebywał w Kalwarii Zebrzydowskiej; w 1945 powrócił na UJ, został członkiem korespondentem PAU i w 1946 członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Historycznego. Zmarł w Krakowie 16 czerwca 1946 i pochowany na cmentarzu Rakowickim.
Jego prace dotyczyły stosunków polsko-niemieckich, dyplomacji międzynarodowej oraz historii Polski i Francji w XVIII wieku; jego analizy Bismarcka wobec Polski miały wpływ na opinię publiczną i politykę przedwojennej dyplomacji.