Jerzy Władysław Klamka
Biografia
Urodził się 30 listopada 1931 w Przemyślu. Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1950) oraz Wydział Łączności Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom magistra inżyniera łączności (1956).
W 1963 roku uzyskał stopień naukowy doktora (promotor Janusz Groszkowski), a w 1967 stopień doktora habilitowanego. W 1976 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.
W 1954 rozpoczął pracę w Zakładzie Elektroniki Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN. W późniejszym okresie był współtwórcą Instytutu Technologii Elektronowej, w którym w latach 1994–1998 pełnił funkcję pierwszego zastępcy dyrektora ds. badań i rozwoju. W latach 1969–1991 prowadził wykłady w Instytucie Radioelektroniki Politechniki Warszawskiej. Wchodził w skład Sekcji Mikrofal Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN.
Członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP) i Instytutu Inżynierów Elektryków i Elektroników (IEEE). Od 2002 redaktor naczelny miesięcznika Elektronizacja, a w latach 2004–2018, po reorganizacji, miesięcznika naukowo-technicznego Elektronika – konstrukcje, technologie, zastosowania.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Publikował podręczniki i monografie z zakresu diod i półprzewodnikowej elektroniki, w tym Diody germanowe i krzemowe (1960), Półprzewodnikowe diody o zmiennej pojemności (1963), Diody mikrofalowe półprzewodnikowe (1973), Mikrofalowe przyrządy półprzewodnikowe (1982) oraz Heterozłączowe przyrządy półprzewodnikowe na zakres mikrofal i fal milimetrowych (ALTAIR, 2002).