Jadwiga Gamska-Łempicka
Biografia
Jadwiga Gamska-Łempicka urodziła się 2 lipca 1903 roku w Przemyślu. Po ukończeniu gimnazjum w 1922 roku wyjechała do Lwowa, gdzie studiowała polonistykę i historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza. W 1927 obroniła doktorat na podstawie rozprawy Motyw śmierci w utworach średniowiecznych, pod kierunkiem profesora Juliusza Kleinera.
W 1927 ukazał się jej pierwszy tomik poetycki zatytułowany Przechodniom. Swoje utwory publikowała w lwowskiej prasie, pracowała także jako bibliotekarka w Polskim Muzeum Szkolnym i Bibliotece Baworowskich. W 1930 roku wyszła za mąż za Stanisława Łempickiego, profesora Uniwersytetu Jana Kazimierza. W przedwojennym Lwowie prowadziła swoją audycję radiową w Polskim Radiu Lwów w Kronice naukowej, podobnie jak jej mąż.
Lata II wojny światowej spędziła we Lwowie. W lipcu 1945 wraz z innymi Polakami została wysiedlona ze Lwowa i osiadła w Krakowie. Po śmierci męża przez krótki czas pracowała w zarządzie Polskiej Akademii Umiejętności, a od sierpnia 1948 r. w Krakowskim Oddziale Wydawnictwa Zakładu Narodowego im. Ossolińskich w redakcji Biblioteki Narodowej.
Przeżycia wojenne odbiły się na zdrowiu pisarki i doprowadziły do głębokiej depresji. 9 stycznia 1956 roku Jadwiga Gamska-Łempicka popełniła w Lublinie samobójstwo. Pochowana została w grobie męża na Cmentarzu Salwatorskim (sektor SC14, rząd D, nr grobu 14).
Jej wiersze ukazały się również m.in. w antologii Wierne płomienie.
Wydała tomiki: Przechodniom (Lwów 1927), Między niebem a ziemią (Lwów 1934), Okno na ogród (Lwów 1938); przekład Hymnów średniowiecznych ze wstępem Józefa Birkenmajera (1934).