Emil Gaweł
Biografia
Emil Gaweł urodził się 22 lutego 1876 w Przemyślu. Był synem adwokata Jana Gawła i Marii Magdaleny z domu Bilińskiej. Miał wielu bliskich krewnych, a jego edukacja obejmowała C. K. Gimnazjum w Sanoku (ukończenie VI klasy w 1892) oraz Gimnazjum w Jaśle (egzamin dojrzałości w 1894). Pod koniec tego roku został uznany przynależnym do gminy Sanok. Od 1894 do 1899 studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego; w 1906 uzyskał stopień doktora praw.
W okresie zaboru austriackiego wstąpił do służby urzędniczej. Był auskultantem przy C. K. Sądzie Krajowym Wyższym w Krakowie oraz przy C. K. Sądzie Krajowym w Krakowie. W 1909 został wpisany na listę adwokatów z siedzibą w Sanoku i od tego roku wykonywał zawód adwokata przy C. K. Sądzie Powiatowym w Sanoku. Był aktywnym działaczem społecznym i członkiem wielu organizacji, w tym sanockiego Sokola, gdzie pełnił funkcję prezesa od 1911 do 1914, a w 1920 objął funkcję pierwszego zastępcy prezesa oraz delegata do Związku i Okręgu. Był redaktorem czasopisma „Tygodnika Ziemi Sanockiej” i uczestniczył w pracach Towarzystwa Szkoły Ludowej.
Podczas I wojny światowej został zmobilizowany do armii austriackiej; awansował na nadporucznika obrony krajowej i brał udział w obronie Twierdzy Przemyśl. Po upadku twierdzy dostał się do niewoli rosyjskiej i nie powrócił do Sanoka. Według jednej listy zmarł 16 lutego 1921 r. w Tule; istnieją też relacje sugerujące, że po powrocie z niewoli zmarł na skutek tyfusu.
Podczas uroczystości 130-lecia Sokola w Sanoku w 2019 roku odsłonięto tablicę upamiętniającą zasłużonych działaczy, w tym Emila Gawła.