Elżbieta Korompay
Biografia
Elżbieta Korompay była córką węgierskiego nauczyciela akademickiego i kapitana Wojska Polskiego Emanuela Aladára Korompaya oraz Mieczysławy z domu Grabas. Zamieszkała w Warszawie i była uczennicą liceum ss. Nazaretanek. Harcerka 11. drużyny Chorągwi Warszawskiej Organizacji Harcerek od 1935.
W czasie okupacji niemieckiej przeszła na tajne komplety, zdała maturę, a następnie rozpoczęła studia medyczne w Prywatnej Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego pod kierunkiem dr. Jana Zaorskiego. Od 1941 w konspiracji, była łączniczką ppłk. dypl. Mariana Drobika „Dzięcioła” (szefa Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego KGZWZ-AK), a później w Wydziale Bezpieczeństwa i Kontrwywiadu, którym kierował Bernard Zakrzewski „Oskar”.
9 stycznia 1943 została aresztowana w lokalu konspiracyjnym i przewieziona po warszawskich kawiarniach w asyście gestapowców. Mimo groźby ostrzegła zagrożonych współpracowników. W obecności aresztowanej matki była torturowana i gwałcona podczas badań w Szucha, ale nic nie ujawniła. Jedna ze współwięźniarek przekazała jej cyjanek potasu, który Elżbieta zażyła i zmarła w nocy 12/13 stycznia.
Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Krzyżem Zasługi z Mieczami. Jej nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej w Muzeum Walki i Męczeństwa.