Elwira Lisowska
Biografia
Ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej w 1952 r. Jako studentka brała udział w pracach badawczych zespołu prof. Tadeusza Baranowskiego, a w 1955 r. rozpoczęła pracę w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu.
Obroniła pracę doktorską w 1962 r., habilitowała się w 1970 r., a w latach 1969–1970 odbyła staż podoktorski w laboratorium dr Rogera W. Jeanloza w Massachusetts General Hospital w Bostonie, USA. Została profesorem nadzwyczajnym w 1980 r., a profesorem zwyczajnym w 1986 r. Była kierownikiem Laboratorium Immunochemii Tkankowej (później Immunochemii Glikokoniugatów) w latach 1973–2000.
W latach 1992–2000 była zastępcą dyrektora Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN do spraw naukowych. Dorobek naukowy obejmuje 130 artykułów naukowych i rozdziałów w książkach, głównie z dziedziny biochemii, glikobiologii i nauki o grupach krwi. Była promotorem 9 prac doktorskich (m.in. prof. Marcina Czerwińskiego), a 6 jej współpracowników uzyskało habilitację. Była członkiem rad redakcyjnych czasopism: Archivum Immunologiae et Therapiae Experimentalis, European Journal of Biochemistry, Glycoconjugate Journal, Acta Biochimica Polonica i Advances of Clinical and Experimental Medicine. W 2001 roku przeszła na emeryturę.
Działalność naukowa Elwiry Lisowskiej koncentrowała się na badaniach nad początkowym układu grupowego MN erytrocytów ludzkich, glikoforynie A i NOR, a także nad strukturą i funkcją łańcuchów cukrowych glikoforyny A i glikoforyny C erytrocytów. Opracowała metody modyfikacji lektyn i zastosowania ich w badaniach nad glikokonugatami, a także otrzymała liczne przeciwciała monoklonalne rozpoznające antygeny M i N oraz antygen T. Jej prace miały duże znaczenie dla poznania antygenowych właściwości ludzkiej glikoforyny A.