Edward Gwido Lorenz
Biografia
Urodził się w Przemyślu 12 września 1874. Po ukończeniu C. K. IV Gimnazjum we Lwowie w 1892 roku studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i wszedł do służby w sądownictwie Austro-Węgier w ramach zaboru austriackiego i autonomii galicyjskiej, zaczynając od stanowiska sędziego powiatowego w Dolinie.
Podczas I wojny światowej wyjechał z Przemyśla i pełnił różne funkcje sędziowskie: w oddziale karnym przemyskiego sądu w Budziejowicach (do jesieni 1915), następnie jako sędzia austriackiego wymiaru w Radomiu, dalej w sądzie apelacyjnym w Lublinie, a od 1917 do końca 1918 na stanowisku królewsko-polskiego podprokuratora przy Sądzie Apelacyjnym w Warszawie. Po powrocie do Przemyśla pod koniec 1918 został wybrany do Rady Narodowej i Rady Miejskiej, a po odzyskaniu niepodległości wstąpił do służby II Rzeczypospolitej. W 1919 pełnił funkcję przewodniczącego Okręgowej Komisji Wyborczej w Przemyślu i działał w Kole Związku Ludowo-Narodowego.
W 1922–1923 został mianowany sędzią Sądu Najwyższego z dniem 1 stycznia 1923. Działał także społecznie: był członkiem, a następnie prezesem i honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Dramatycznego im. Aleksandra Fredry w Przemyślu oraz Towarzystwa Muzycznego w Przemyślu; prowadził działalność również jako prezes Klubu Urzędników Państwowych w Warszawie. Zajmował się fotografią i był prezesem Polskiego Towarzystwa Miłośników Fotografii w Warszawie; rozwijał również zainteresowania muzyczne, tworząc opracowania w tej dziedzinie.
W 1929 przeszedł na emeryturę. Zmarł 26 listopada 1930 w Warszawie. Był żonaty.