Cecylia Bitterz d. Hirschfeld
Biografia
Cecylia Bitterz d. Hirschfeld urodziła się w Przemyślu 31 lipca 1912. Pochodziła z rodziny wielodzietnej i w młodości zaprzyjaźniła się z Miną Sokal.
W 1933 ukończyła szkołę zawodową dla dziewcząt w Krakowie i podjęła pracę jako nauczycielka. Po wybuchu wojny dotarła do Lwowa, wyszła za mąż za Marka Bittera, z którym miała syna Jerzego. W styczniu 1942 znalazła się w warszawskim getcie, skąd udało się jej wydostać wraz z synem w lipcu 1942 roku. Dzięki pomocy nauczycielek szkolnych, w tym Zofii Czernyuk, ukrywała się po stronie aryjskiej, posługując się nazwiskiem Miedzińska. Po powstaniu warszawskim wraz z synem dotarła do Wieliczki, gdzie spotkała męża.
Po zamieszkaniu w Warszawie zyskała możliwość wyjazdu do Moskwy i kształcenia w zakresie organizacji żywienia zbiorowego. Doświadczenia z pobytu w ZSRR stały się podstawą opracowania projektu upowszechniania w Polsce stołówek pracowniczych. Pracowała początkowo w Instytucie Handlu Wewnętrznego. W 1963 roku była współorganizatorką Instytutu Żywności i Żywienia. W 1968 opuściła Polskę i wyjechała do Stanów Zjednoczonych.
Po śmierci Marka Bittera wyszła za mąż po raz drugi za Simona Federmana (1897-1986). Zmarła 1 kwietnia 2005 w Nowym Jorku, została pochowana na cmentarzu w Plainview. Jej synem był Jerzy Bitter, z którym napisała książkę dotyczącą losów okupacyjnych.