Arnold Andrunik
Biografia
Arnold Andrunik urodził się 20 października 1911 roku w Przemyślu jako syn Romualda i Janiny z domu Korczyńskiej. W Sanoku mieszkał z rodziną i uczęszczał do lokalnych szkół, kończąc w 1938 eksternistycznie X Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza we Lwowie.
W 1929 dzięki protekcji lekarza powiatowego w Sanoku uzyskał pracę i pracował jako kontroler sanitarny w referacie sanitarnym przy Wydziale Powiatowym urzędu starostwa sanockiego. Od 1 kwietnia 1935 do września 1939 pracował jako referent i kierownik kancelarii Starostwa Powiatowego w Sanoku. Latem 1939 był sekretarzem administracyjnym sanockiego starostwa, urzędującego w budynku przy ul. Henryka Sienkiewicza 5. Przez lata dokształcał się w trybie zaocznym.
W 1938 ożenił się z Marią Stefanią Łomnicką z Zagórza. Początkowo małżeństwo mieszkało w Sanoku przy ulicy Cegielnianej, następnie przy ul. Adama Mickiewicza 35 (po wojnie nr 39). 8 sierpnia 1939 urodziła im się córka Teresa.
Podczas II wojny światowej Andrunik wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, brał udział w ewakuacji urzędu na wschód, a następnie w spaleniu przewożonych dokumentów i ich zatopieniu w Dniestrze pod Haliczem. Z terenów okupacji sowieckiej wrócił przez granicę na San 20 października 1939 roku, a Sanok znalazł się pod okupacją niemiecką. Początkowo pracował jako inkasent składek, a następnie podjął pracę w magistracie miejskim jako kierownik biura ewidencji ludności. Utworzył w miejscu pracy punkt sekcji oraz biuro paszportowe, zajmując się fałszywymi dokumentami. Jego dom stanowił Punkt T – schronienie i punkt kontaktowy dla kurierów, a sam Andrunik posługiwał się konspiracyjnym pseudonimem T. W 1941 został przeniesiony do działu finansowego, a jego konspiracyjne działania trwały mimo to. W czerwcu 1942 gestapo aresztowało go; po torturach został wywieziony do Auschwitz, a następnie Groß-Rosen i Sachsenhausen. Po wyzwoleniu wrócił do Sanoka i kontynuował pracę.
Okres powojenny przyniósł kontynuację pracy w administracji sanockiej oraz zaangażowanie w ruch kombatancki. Od 1945 był kierownikiem administracji Szpitala Powiatowego w Sanoku (następnie kierownikiem administracyjnym Szpitala Powiatowego do 1950). Był związany z ZBoWiD, PZPR (od 1948) i innymi organizacjami kombatanckimi, pełnił funkcje sekretarza i członka zarządów. Napisał kroniki i wspomnienia dotyczące lat wojny i obozów koncentracyjnych. Zmarł 26 lipca 2000 roku i został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku; jego żona Maria zmarła w 1988 roku, a ich syn Witold zginął w wypadku w 1975 roku.