Albin Zazula

Albin Zazula urodził się w Przemyślu w 1862 roku. Po ukończeniu szkoły realnej w Krakowie w 1875 kontynuował naukę na Politechnice w Wiedniu, skąd w 1885 uzyskał dyplom i rozpoczął pracę przy budowie linii Lwów–Czerniowce. Następnie został referentem w wydziale mostowym lwowskiej dyrekcji kolei. Wśród licznych projektów tamtego okresu znalazła się również kolejka leśna w Bieszczadach. Zazula należał do Polskiego Towarzystwa Politechnicznego, pełnił funkcję sekretarza w latach 1891–1893.

Pod koniec XIX wieku wprowadzono zabezpieczanie ruchu pociągów; aby zgłębić to zagadnienie, Zazula odbył praktykę w wiedeńskiej fabryce Siemens & Halske, a następnie zorganizował zabezpieczanie ruchu na liniach podlegających dyrekcji we Lwowie. W 1907 został powołany jako docent do pracy dydaktycznej na Politechnice Lwowskiej, gdzie wykładał nowo wprowadzony przedmiot Sygnalizacja i zabezpieczanie ruchu pociągów. W 1912 jego wiedza została doceniona, gdy objął stanowisko kierownika Działu Zabezpieczania Ruchu Pociągów w Ministerstwie Kolei w Wiedniu.

W 1916 został oddelegowany do Lwowa, gdzie z ramienia Ministerstwa Kolej nadzorował odbudowę zniszczonych podczas działań wojennych urządzeń zabezpieczających ruch na liniach kolejowych. Następnie powrócił do Wiednia i pracował tam do 1918; po upadku Monarchii Austro-Węgierskiej powrócił do odrodzonej Polski i został zatrudniony w Ministerstwie Komunikacji. Decyzją ministra Kazimierza Bartla otrzymał mianowanie na stanowisko naczelnika Wydziału Elektrotechnicznego, a jego zasługą było ujednolicenie przepisów i regulacji obowiązujących wcześniej w trzech zaborach. Był projektantem urządzeń zabezpieczania ruchu pociągów; pierwsze stawidło jego projektu zamontowano na posterunku kolejowym w Błesznie. Po okresie majowych napięć politycznych został odsunięty od stanowiska i przeszedł na emeryturę. Wkrótce powrócił do pracy zawodowej, obejmując stanowisko dyrektora w Wytwórni Sygnałów i Urządzeń Kolejowych w Krakowie.