Adam Daniel Rotfeld
Biografia
Adam Daniel Rotfeld urodził się w Przemyślanach (miejscowość leżąca wówczas w Polsce, w województwie tarnopolskim) w rodzinie żydowskiej jako syn adwokata Leona Rothfelda i Berty.
W czasie II wojny światowej w 1941 r. został oddany pod opiekę klasztoru prowadzonego przez greckokatolickich duchownych z Uniowa, gdzie funkcjonował sierociniec, w którym ukrywano także dzieci żydowskie. Po roku pobytu Rotfeld został ochrzczony i otrzymał nowe nazwisko (Czerwiński). Jego rodzice zostali zamordowani przez Niemców, a wojna przeżyła natomiast jego siostra. Dodatkowo posiadał fałszywy paszport Paragwaju wystawiony przez grupę Aleksandra Ładosia, co pomogło mu przeżyć.
W 1946 r., po rozwiązaniu klasztoru i delegalizacji kościoła greckokatolickiego w ZSRR, został przeniesiony do sierocińca w Złoczowie. W 1951 r. dzięki staraniom ambasady polskiej w Moskwie repatriował się do Polski i przebywał w Domu Dziecka nr 2 w Krakowie.
Następnie zdobywał wykształcenie. W 1955 r. ukończył Liceum Ogólnokształcące w Krakowie, a w latach 1955–1960 studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Szkoły Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie, uzyskując magisterium z zakresu międzynarodowego prawa publicznego. Następnie studiował w studium dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego (1960–1962). W 1969 r. uzyskał doktorat z nauk prawnych na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie pracy o prawie narodów do samostanowienia w systemie współczesnego prawa międzynarodowego. W 1990 r. uzyskał doktorat habilitowany nauk humanistycznych w oparciu o monografię Europejski system bezpieczeństwa in statu nascendi. W 2001 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.
W latach 1961–1989 Rotfeld pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych w Warszawie, początkowo jako redaktor (1961–1962), a następnie sekretarz redakcji miesięcznika Sprawy Międzynarodowe (1962–1968) i od 1964 jednocześnie zastępca redaktora naczelnego Redakcji Wydawnictw PISM. W 1969 r. został adiunktem w Zakładzie Bezpieczeństwa Europejskiego PISM. W 1978 objął stanowisko kierownika w Zakładzie Bezpieczeństwa Europejskiego PISM. W latach 1974–1975 brał udział w pracach drugiej fazy Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie jako członek polskiej delegacji w Genewie oraz w Spotkaniach KBWE w Belgradzie, Madrycie oraz Wiedniu. Później z dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej wynikało, że w latach 70. i 80. był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa pod pseudonimami „Rauf”, „Rad”, „Ralf” i „Serb”; Rotfeld zaprzeczał.
W 1989 r. został kierownikiem projektu badawczego w Sztokholmskim Międzynarodowym Instytucie Badań nad Pokojem (SIPRI). W latach 1991–2002 pełnił funkcję dyrektora tej instytucji. W latach 1992–1993 był osobistym przedstawicielem przewodniczącego KBWE ds. politycznego rozwiązania konfliktu w Naddniestrzu. Wynikiem jego pracy było przyjęcie końcowego raportu dającego podstawy do pokojowego rozstrzygnięcia konfliktu. W 2000 r. został mianowany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego.
15 listopada 2001 objął stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w rządzie Leszka Millera; od 30 czerwca 2003 pełnił funkcję sekretarza stanu w tym resorcie. 5 stycznia 2005, po objęciu urzędu marszałka Sejmu przez Włodzimierza Cimoszewicza, Adam Rotfeld został powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych i sprawował tę funkcję do 31 października 2005.
W latach kolejnych Rotfeld pełnił funkcje w organizacjach międzynarodowych i radach naukowych, m.in. był członkiem i współtwórcą oraz redaktorem serii raportów Warszawskiej Grupy Refleksyjnej, a także był członkiem Europejskiej Rady Spraw Zagranicznych (ECFR) i innych gremiów. W 2015 r. został powołany do Narodowej Rady Rozwoju, a w 2019 r. podpisał deklarację Koalicji Europejskiej i był sygnatariuszem listu Wspólnie dla Senatu.
W życiu prywatnym Rotfeld zawarł związek małżeński z Barbarą Sikorską (ślub 1970, zmarła 2006) i mają córkę Alicję. Zna języki: rosyjski, niemiecki, ukraiński i angielski.